İsa Mahmut Abu Hikmet: Halep’e bağlı Cisir Afrin İlçesi Rifatiye köyündenim. 45 yaşındayım. Tüccarım, ziraat teknisyenliği eğitimim var. Mesleğim gereği sürekli Halep’e gider gelirim. Gıda satışı yapan toptancılarla görüşüp sipariş alarak, kendi köyümden, çevre köylerden mevsimine göre mahsul toplar ve siparişe göre mahsul yetiştiririm.
ORSAM: Türkiye’ye geliş sebebiniz ekonomik zorluklar ve baskılar mı?
İsa Mahmut Abu Hikmet: Büyük oğlum asker Lübnan hududuna yakın bir bölgede hizmet yapıyordu. Çıkan olaylar nedeniyle köylere ve Lübnan’a kaçmak isteyenlere karşı operasyonlara başlamışlar, oğlum çok defa katılmış, ancak sadece alevi olanlarda silah varmış.
Oğlum “Onlar asker, bizlerde askeriz, bizi hududa kadar, köylere kadar götürüp, birliğin en önünde yürütürler, arkamızdan silahlı birlikler muhaliflere yani Ceyş El Hür (Özgür Suriye Ordusu) mensuplarına ateş eder.” diyordu. Bu durumu oğlum bana bildirince bende kaç gel dedim. Seni ve senin gibileri yem olarak kullanıyorlar, sana bir şey olmadan kaç gel. Oğlum beni dinledi, kaçtı. Onu kırsal kesimde bir dostumun çiftliğinde sakladım. Uzun bir süre burada kaldı ama ben takip altına alınmıştım. Sürekli evim basılıyor, aile fertlerim baskı altında tutuluyordu. Çok defa cebimdeki para, kamyonumdaki gıda maddeleri zorla alınmıştır. Oğlum için sabrettim, katlandım ama en son hububat ekili arazim ve ambarım yakıldı, bir traktörüm gitti, birçok araç gerecim, yine de oğlumu onlara teslim etmedim. Çevremdeki insanlarda eziyet görmeye başlamıştı, yanımda çalışanlar, akrabalarım, köylülerim. Halep’deki tüccarlar, toptancılara kadar yetişmişler, benden gıda alımı azaldı, önce oğlumun Türkiye’ye kaçışını sağladım, sonrada eşim ve çocuklarımı alarak Türkiye’ye geldik.
* Bu söyleşi, 16 Ağustos 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
