Mahmud Nayıf İgadi Abu Rağıb: Suriye’nin Halep ilinin Hamdaniye Mahallesi’nde oturuyorum. 47 yaşındayım ve üç çocuğum var. Baharat ve kışlık yiyecekler satıyorum. Dükkanı oğlumla birlikte çalıştırıyoruz. Büyük bir dükkanımız var. Her türlü baharatı ve kışlık besinleri bulmanız mümkün. Hem perakende hem de toptan satış yapıyoruz.
ORSAM: Suriye’de yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye geliş nedenlerinizi anlatır mısınız?
Mahmud Nayıf İgadi Abu Rağıb: İçinde bulunduğumuz bölge Esad’ın askerleriyle doldu. Bize yakın bir binayı karargah olarak kullanmaya başladılar. Birkaç cadde öte ise muhaliflerin işgalinde idi. Benim işyerim Esad’ın askerlerinin olduğu yerde, evim ise muhaliflerin olduğu bölgede kaldı. Şiddet olayları artınca muhalifler Esad’ın askerlerinin olduğu bölgeye gitmemi engellemeye başladılar. Esad’ın askerleri ise evime dönerken zorluk çıkarıyordu. Kısacası ordu ve muhalefet arasında kaldım. Tartaklanma, rüşvet, haraç derken iş muhbirliğe-casusluğa kadar vardı. Esad yanlıları casusluk yapmazsam oğlumu benden alacaklarını söylediler. Onları oyaladım. Bugün-yarın derken taleplerini yerine getirmediğimi anlayınca önce işyerimi talan ettiler. Ne varsa alıp götürdüler. Sonra da oğlumu aldılar. Oğlumun nerede olduğunu bir türlü öğrenemedim. Hala kayıp. Hiçbir gelirim, işim, mesleğim, kazancım kalmamıştı. Çatışmalar sürüyor, mahallemiz uçaklarla, tanklarla vuruluyordu. Elektrik-su kesilmiş, yiyecek ekmek bulamaz hale gelmiştik. Önce ailemle birlikte Halep’ten İdlib’e geldik. İdlib’te bir süre kaldıktan sonra Türkiye’ye geldik. Gördüğüm şiddet nedeniyle sağlığımı kaybettim. Tedavim halen sürüyor. Sağlığım, malım-mülküm en önemlisi oğlumu kaybettim. Artık Suriye’de kalmanın bir anlamı yoktu.
* Bu söyleşi, 15 Eylül 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
