ORSAM: Öncelikle kendinizi tanıtır mısınız?
Mahmud Casim El Menef-Abu Sabri: Ben Suriye’nin İdlib Nasara Mahallesi’nde yaşıyorum. 37 yaşındayım. 4 çocuğum var. Beyaz eşya ve mobilya satılan bir mağazam var. Köylerden, çevre belde ve ilçelerden birçok müşterim var.
ORSAM: Suriye’de yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye geliş nedenlerinizi anlatır mısınız?
Mahmud Casim El Menef-Abu Sabri: Suriye’de iç karışıklık başlayınca akrabalarımla birlikte Ceyş el-Hur (Özgür Suriye Ordusu)’a yardımcı olmaya başladık. Ailemde 3 mücahit var. Yetişkin oğlu olanlar savaşmak için gönderiyor, olmayanlarda maddi ve manevi katkıda bulunuyor Ceyş el-Hur’a. İdlib içinde hangi ailenin hangi esnafın ne yaptığını ihbar eden birçok kişi var. Beni ve çevremi de Beşşar yanlılarına ihbar etmişler. İdlib’e 20 km uzaklıkta bir havaalanı var. Bir gün uçaklar bulunduğumuz mahalleyi bombalamaya başladı. Benim, komşularımın, birçok insanın evi yerle bir oldu. Bulunduğumuz çarşıda bombalandı. Dükkanlar yandı, birçok işyeri tahrip oldu. Çevre köylerden gelen siparişler durdu. İş hayatı sona erdi. İnsanlar göç etmeye başlayınca kimse ne beyaz eşya ne de mobilya aldı. Çünkü insanların bu eşyaları koyacak evleri, oturacak huzurları kalmamıştı. Şehirde sebze-meyve satan dükkanlar ve bazı fırınlar haricinde hiçbir esnaf çalışamaz hale geldi. Zaten elektrik günde 4-5 saat oluyor. Sularda sürekli olarak kesiliyor. İdlib’te hayat her anlamda bitmişti. Çocuklarım can güvenlikleri olmadığı için okula gidemez oldular. Evimiz yıkıldığından akrabaların yanında sığıntı bir hayat yaşamaya başladık. Birçok evde 2-3 aileye kalıyordu. Her 3-4 odalı dairelerde ortalama 15 kişi kalıyordu. Susuzluk, gıdasızlık, baskının ve korkunun verdiği etkiler nedeniyle göçten başka çare kalmamıştı. Bir arkadaşımla Türkiye’ye göç etmeye karar verdik. Ancak İdlib’ten hududa gelebilmek ve hududu geçebilmek için bir bedel ödenmesi gerekiyordu. Bu bedeli ödeyebildik ve Türkiye’ye geldik.
ORSAM: Peki, şimdi ne yapacaksınız?
Mahmud Casim El Menef-Abu Sabri: Bir müddet kiralık bir evde oturacağız. Ama sonunda çadırkentlere gitmekten başka çaremiz yok.
* Bu söyleşi, 10 Ekim 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
