Mus’ab El Naci-Abu İbrahim’in evi Nizam Ordusu’nun, işyeri Ceyş El Hür’ün bölgesinde kalmış. Yaşam koşullarının zorlaşmasından Türkiye’ye gelmiş.
Mus’ab El Naci-Abu İbrahim: Suriye Halep İli, Kellase Mahallesi’ndenim. 57 yaşındayım ve belediye’den emekli oldum. 2 oğlan, 3 kız çocuğum var. Kızlarım evli. 6 torun sahibiyim. Halep’teki itriyat ve giyim çarşısında çocuk oyuncakları ve mutfak eşyaları satılan bir dükkanım var. Benden küçük 3 kardeşim var. Kardeşlerimden birisi üniversite öğrencisi, diğerleri de Uzun Çarşı’da Hazır giyim üzerine bir mağaza işletiyorlar. Evim ve işyerim arasında 3 km’lik bir mesafe var. Bu nedenle ulaşımımı dolmuşla yapıyorum. Ancak iç savaş başladığından beri şehir içi güvenliği olmadığı için yürümek zorunda kalıyorum.
ORSAM: Suriye’de iç savaş öncesi hayatınızı, iç savaşta yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye getiren nedenleri anlatır mısınız?
Mus’ab El Naci-Abu İbrahim: Çarşı içi Ceyş El Hür’ün, evim ise Nizam Ordusu’nun kontrolünde. Nizam Ordusu’nun hakim olduğu yerler bombalanmadığı için evimde bir zarar yok. Ancak çarşıda durum böyle değil. Ceyş El Hür çarşıya yerleştiğinden beri sürekli bir bombardıman var. Birçok dükkanı karargah olarak kullanıyorlar. Bu nedenle çarşıda ne güvenlik ne de ticaret kaldı. Bir süre sonra işyerime gitmemeye başladım. Esnaf olan kardeşlerimde benim gibi dükkanlarını açmadılar. Üniversitede okuyan kardeşimi ise zorla askere aldılar. Nerede askerlik yaptığını bilmiyoruz.
İç savaş devam edince susuzluk, elektriksizlik ve gıda sorunu yaşamaya başladık. Telefonlarda çalışmıyordu. Bu nedenle birbirimizden haberde alamıyorduk. Sıkıntılı ve işgal altındaki bu hayattan kurtulmak için ilk fırsatta Halep’in dışına çıktık. Yanımıza sadece giyim eşyalarımızı alarak İdlib’e bağlı Tülel Köyü’ne sığındık. Sonrasında da Hatay Reyhanlı’ya geldik.
* Bu söyleşi, 25 Kasım 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
