Mahmut Necib Gazel Ceyş eh Hür saflarında çatışmalara katılmış, mühimmat, barınma, beslenme yetersizliğinden daha önce ailesini getirdiği Hatay’a geri dönmüş.
Mahmut Necib Gazel: Suriye İdlib’e bağlı Taftanez beldesindenim 45 yaşındayım ve 4 çocuk sahibiyim.
ORSAM: Suriye’de iç savaş öncesi hayatınızı, iç savaşta yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye getiren nedenleri anlatır mısınız?
Mahmut Necib Gazel: İç savaş öncesi devlet dairesinde tarım işleriyle uğraştığım gibi boş zamanlarımda kendime ait tarlada çiftçilik yaparak ve yöredeki çiftçilere ziraat konusunda yardımcı olarak geçiniyordum.
İkamet ettiğimiz Taftanez beldesi Askeri hava alanına iki kilometre mesafede olduğundan ilk bombalanan ve sürekli gözetim altında bir beldedir. Bombardımanda beldenin yaklaşık üçte ikisi tamamen bombalandı. İlk hedef camiler, okullar, hastaneler ve fırınlar oldu. Elektriğimiz ve ulaşım yollarımız tamamen kesilerek ölüme terk edildik ve göçe zorlandık. Büyük bir aileye sahiptim fakat bombardımanda kardeşim ve ablamın oğluyla birlikte ailemden en az 60 kişiyi kaybettim. Bombardımandan sonra harabeye dönen evimizde kalarak direnmeye başladık, gündüzleri yıkık evimizin gölgesinde bağ bahçede geceleri ise kadın ve çocukları saklanabilecekleri bir yerde bırakıp beldenin diğer gençleriyle birlikte çatışmalara iştirak ettik. Susuzluk, açlık ve barınaksızlık nedeniyle çeşitli bulaşıcı hastalıklara yakalandık.
Bütün aile, genç fertlerini Özgür Suriye Ordusuna yardımcı olmaları için Ceyş el Hur’a (Özgür Suriye Ordusu) verdiğinden kara listeye alındı.
Çatışmalarda MEG olarak bildiğimiz Rus yapımı uçaklar bizi İsrail gibi El Ankudiye (Misket Bombası) bombalarıyla vurdular. Biz de dâhil beldede yaşayan kadın ve çocuklar da Misket bombaları nedeniyle yara bere içinde kaldık.
Eşimi ve çocuklarımı Hatay Reyhanlı’ya getirip bir ev kiraladım ve bir müddet kaldıktan sonra arkadaşlarımla birlikte tekrar Nizam Ordusuna karşı savaşmak için Halep’e döndük. Onlar bizi füzelerle bombalarla ve acımasız bir şekilde içi çivi ve demir parçaları dolu olan Suriye yapımı Fıçı Bombalarıyla vuruyorlardı. Fıçı bombaları düştüğü yeri yakıp yıkıyor harabeye çeviriyordu. Biz ise bu uçakları düşürmek ve vurmak için yetersiz olan silahlarla karşılık veriyor ve mühimmat yetersizliğimden dolayı beklemek zorunda kalıyorduk.
Mühimmat yetersizliği uğraşlarımızı boşa çıkardığından, barınma, beslenme yetersizliğinden ve ailemi özlediğimden dolayı Hatay’a tekrar döndüm. Fakat fırsat buldukça çatışmalara gideceğim.
* Bu söyleşi, 25 Kasım 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir
