ORSAM: Öncelikle kendinizi tanıtır mısınız?
Salah Ali Takraviy: Lazkiye’ye bağlı Cebelkırad Köyü’nde yaşıyorum. 57 yaşındayım ve 5 çocuğum var. Çiftçiyim. Babadan kalma arazilerim var. Bu arazilerde zeytin, sebze ve meyve yetiştiriyorum. Bir kamyonum ve bir arabam var.
ORSAM: Suriye’de yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye geliş nedenlerinizi anlatır mısınız?
Salah Ali Takraviy: Lazkiye çevresinde Sünni birçok köy var. Bu köyler iç savaş başlayınca ister istemez huzursuz olmaya başladı. Asker çağına bile gelmemiş 16-17 yaşındaki çocukları zorla askere almaya başladılar. Gençleri eylemlere katılmasınlar diye askerlik bahanesiyle bir kampa aldılar. Ne aileler kampa gidip çocuklarını ziyaret edebiliyordu ne de çocuklar köye gelip ailelerini. Köylünün eli ayağı gençlerdir. Tarlada çalışmak, mahsulün şehre ulaştırılması, malları taşımak hep gençlerin işi. Gençlerde vakitsiz ve zorla askere alınınca elimiz ayağımız bağlandı ve tüm işler yaşlılara kaldı. Bu yetmezmiş gibi Beşşar’ın askerleri mahsul döneminde tarlaları, ormanları yaktı. Ağaçlar ve bahçeler büyük ölçüde zarar gördü. Evlerimiz talan edildi ve haksız yere mallarımız alındı. Elektrik, su belli zamanlar gelir ama uzun süre kesik olur. Her yönüyle hayat çekilmez bir hale geldi. Yinede yılmayıp üretime devam etmeye karar verdik. Ancak Lazkiye’ye veya İdlib’e doğru giden yollar tahrip edildi. Sıkı kontrol ve acımasız davranışlar ve malları satın alacak kimsenin kalmaması bizi yıldırdı. Elimizde mahsul var ancak çevre köylerde bizden yıllardır alışveriş yapanların alım gücü azalmış ve paranın değeri kalmamıştı. Bu durumda ekonomimiz çöktü. İki oğlum ordunun elinde ve nerede olduklarını bilmiyorum. Bizim gibi birçok ailenin ve çocuklarının akıbeti de aynı. Birkaç ev eşyası ve satabildiğim malların parasıyla Türkiye’ye geldim. Kira ödemeye ne kadar dayanabilirim, bilmiyorum. Sonunda çadırkentlere gideceğim. Rejim değişmeden de Suriye’ye dönmeyeceğim.
* Bu söyleşi, 10 Ekim 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
