Çiftçilik yapan Nasif Ali’nin bombalanma sonucu çiftliği ve hayvanlarını zarar görmüş, durum düzelinceye kadar Suriye’ye dönmeyi düşünmüyor.
Nasif Ali Talal-Abu Şemseddin: Suriye İdlib’e bağlı Keferderyan Köyü’ndenim. 62 yaşındayım. 7 çocuğum var. Çocuklarımdan biri Halep’te öğretmen. Bir diğeri sağlık alanında teknisyen. Diğeri veteriner. Kız çocuklarım ilkokul mezunu. Çocuklarımın hepsi evli. Köyden 5 km uzaklıkta içinde büyükbaş hayvan çiftliği olan bir arazim var. Sakin, mütevazı bir hayatım vardı. Yanımda temizlik, taşıma gibi işler için 6 kişi çalışıyordu.
ORSAM: Suriye’de yaşadıklarınızı ve sizin Türkiye’ye geliş nedenlerinizi anlatır mısınız?
Nasif Ali Talal-Abu Şemseddin: İç savaş başlayınca huzurum ve düzenim bozuldu. Sorumluluklarım nedeniyle başta sessiz kalmayı tercih ettim. Geçmişim temiz. Ne bir sabıkam ne de bir olaya karışmışlığım var. Çocuklarımı da böyle yetiştirdim. Aşiretimizden birkaç kişi daha önce rejime karşı direnmiş ve fişlenmişlerdi. İdlib ve çevresinin bombalanmasından benim çiftliğimde nasibini aldı. Hayvanlarımın bir kısmı telef oldu. Bir kısmı da duvarların yıkılması nedeniyle kaçtı. Kaçan hayvanlardan bazılarını buldum. Ancak birçoğu başkaları tarafından alınıp, götürülmüştü. Çocuklarımdan Halep’te oturanlar mahallelerinin bombalanması sonucu zor durumda kalmışlar. Damatlarımdan birisi vurulmuş. Evlerinde mahsur kalanlar olmuş. Birbirlerinden haftalarca haber alamamışlar. Bunu duyunca çocuklarımı ve torunlarımı İdlib’te bir araya toplamak istedim. Ancak başarılı olamadım. Kimi geçim kaygısıyla işini bırakmaktan korktu kimi de İdlib’in Halep’ten bir farkı olmadığını söyleyerek evinden ayrılmak istemedi. Ailem darmadağın olmuştu. Elimde bir araba, birkaç hayvan ve evimden başka bir şey kalmamıştı. Tek çarem Türkiye’ye göç etmekti. Önce hayvanlarımı sonrasında ise bazı eşyalarımı sattım. Maalesef hepsi çok ucuza gitti. Nakit olarak 20 bin dolara yakın bir para geçti elime ve bu sayede Türkiye’ye geldim. Halep’te olan çocuklarım, damatlarım ve torunlarım Türkiye’ye gelmek istemiyorlar. Eşimin ve benim aklımız, kalbimiz onlarda ama durum düzelinceye kadar Suriye’ye dönmeyi düşünmüyoruz.
* Bu söyleşi, 5 Kasım 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
