Mustafa Kaddur: Ben Mustafa Kaddur. 30 yaşındayım, eşim 25 yaşında. İki çocuğum var. İdlib vilayetine bağlı Kalcebril köyündenim. Bakalorya (lise seviyesi) mezunuyum. Bir arkadaşımla birlikte Halep-Hama güzergahında Şam’a giden uluslararası yol üstünde bir büfe işletiyoruz. Askerliğimi İsrail ile Lübnan arasındaki bölgede, Lübnan sınırında yaptım. Hiç savaşmadım ama 2 yılı resmi 2 yılı da ihtiyaç askerliği olmak üzere 4 yıl askerlik yaptım. Görev yaptığım bölge, Lübnan’da uzun süre kalan Suriye Ordusu’nun görev alanı içinde olan bölgedir.
ORSAM: Bir yıldan fazladır devam eden olaylardan Suriye ekonomisi nasıl etkilendi?
Mustafa Kaddur: Herşey ortalama 10 kat arttı. Daha önce litresi 15-20 Suriye lirasına satılan benzin şimdi 150-200 arasında ve karaborsa. Bazı şahıslar petrolü ele geçirmiş, diledikleri şekilde satıyorlar. Mutfak tüpünde de aynı durum var. En ucuz enerji elektrik idi. Şimdi en pahalısı o oldu. Hem pahalı hem de her zaman elektrik yok. Çok fazla kesinti oluyor. Bu nedenle hiçbir esnaf doğru düzgün çalışamıyor. Ekmeği karne ile alıyoruz. Daha önce bir kilo ekmek 15 Suriye lirası iken (Suriye’de ekmek kilo ile satılıyor) bugün 50 Suriye lirası. Almak içinse kuyruklar oluşuyor. Akla gelen tüm tüketim maddeleri, gıdalar, mutfak araç-gereçleri ateş pahası oldu..Tüm gün bu şartlar altında çalışıyor, sonrasında evinize gitmek için daha büyük zorluklar yaşıyorsunuz. Yol güzergahları tehlikeli, can güvenliğiniz yok. Hiç kimse karışmazsa soyguncular yetiyor. Köyün içinde bile zar zor birbirimizi ziyaret ediyoruz. Herkes korku ve endişe içinde. Yıllardır birlikte yaşadığımız komşularımızla, dostlarımızla birer yabancı gibiyiz. Herkes bir diğerinden şüphe eder hale geldi. Kesinlikle misafir kabul etmiyoruz. Çünkü evimize biri geldiği zaman “Kimdir? Ne için geldi? Ne haberler getirdi?”diye sorgulamalar başlıyor.
ORSAM: Ekonominin durduğu bir ortamda siz ve muhalif arkadaşlarınız nasıl geçiniyordunuz?
Mustafa Kaddur: Temsilcilerimiz vardı. Onlar aile durumumuza ve yaptığımız hizmete göre bize yardım ediyorlardı. Onların nereden bulup bize verdiklerini ise bilmiyorum.
* Bu söyleşi, 26 Temmuz 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
