Ramya Hacı Kaddur, Harim’in bombalanması sonucu birçok aile gibi kendisi de Türk sınırından tel örgüyü geçerek Reyhanlı’ya gelmiş. Eşi muhaliflerle birlikte olup yaralı olduğundan dolayı beraberinde gelememiş.
Ramya Hacı Kaddur: Suriye İdlib’e bağlı El Rif bölgesindenim. 2 çocuk annesiyim.
ORSAM: Suriye’de iç savaş öncesi hayatınızı, iç savaşta yaşadıklarınızı ve sizi Türkiye’ye getiren nedenleri anlatır mısınız?
Ramya Hacı Kaddur: Muhaliflere karşı havadan bombardıman başladı. Harim ilçesinin içi de dışı da, köyleri mezraları ne varsa havadan bombalandı. Sonra da tanklar girdi bölgemize, muhaliflerle çatışmaya başladılar. Köylerden, ilçe merkezinden çok insan öldü, yaralandı, kimisi tel örgüleri aşarak Türkiye’ye sığındı kimisi de Suriye’nin başka bölgelerine göç etti. Bölgemizde hiç kimse kalmadı, evlerimizi, eşyalarımızı, hayvanlarımızı terk ettik.
Ben 2 çocuğumu alarak Reyhanlı’ya geldim. Eşim ise Harim’de kaldı, yaralı olduğundan dolayı yürüme gelme imkanı yok. Muhaliflere ait barınakta kalıyor. Bir ev kiraladım, ancak hiçbir eşyam yok. Mahalle halkı bana yardımlarda bulundular; yatağım, mutfak eşyalarım oldu ve şu anda bir oda bir mutfak kiralamış oturuyorum. Ancak getirdiğim param bana ne kadar yetecek bilmiyorum. İş bulursam ev temizliğine giderim, tarlada çalışırım. Ancak önümüz kış, tarım mevsimi de olmadığından büyük bir maddi sıkıntı içinde kalacağım.
Suriye’de bölgemizde ulaşım durdu. Ticaret ve tarımsal faaliyetler de durdu. Bütün halk açlıkla karşı karşıya, herkes hazırda olan ne varsa kullanıyor ancak gelecek için bir umut yok. Bölgemiz insanlarının kışlık unları, bulgurları, her türlü mutfak ihtiyaçları bitmek üzere, arabası olanların arabalarına alacak benzin, mazotları yok. Herşey pahalı oldu, akaryakıt karaborsada.
Benim gibi çok aile geldi Reyhanlı’ya ve hepsinin durumu aynı, çünkü mallarını satamadan geldiler, arabalarını alamadan geldiler, kimisi gece yarısı aniden evini terk etti. Paralarını dahi alamayanlar var. Üst baş giyimimiz yeterli değil, kışlık giyeceklerimiz yok. Bütün bu maddi imkansızlıkların yanı sıra eşimin de hayatından endişe ediyorum. Benim Reyhanlı’ya geldiğimi biliyor ancak nerede oturduğumu bilmiyor. Haber verme veya haber alma imkanım da yok şu anda. Böyle bir çıkmazın içindeyim ben.
* Bu söyleşi, 6 Aralık 2012 tarihinde Feyyat Özyazar tarafından Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde gerçekleştirilmiştir.
