Irak’ın zengin toplumsal yapısı, çeşitli etnik ve dinî grupları bünyesinde barındırmaktadır. Ülke nüfusunun çoğunluğunu Araplar oluştururken Kürtler ve Türkmenler gibi diğer etnik gruplar da kayda değer nüfus oranlarına sahiptir. Dinî açıdan bakıldığında ise Şii ve Sünni Müslümanlar başta olmak üzere Hristiyanlar, Yezidiler, Şebekler ve diğer bazı azınlık inanç grupları mevcuttur. Bu çeşitlilik Irak’ın kültürel zenginliğine katkıda bulunsa da tarih boyunca özellikle de 2003 yılında Saddam Hüseyin liderliğindeki Baas rejiminin devrilmesinden sonra etnik ve mezhebî gerilimlere de zemin hazırlamıştır. Kimlik grupları arasındaki çatışmalar, ülkenin istikrarı ve toplumsal uyumu açısından başlıca tehditlerden biri hâline gelmiştir.
2003 sonrasında kimlik siyasetinin etkisinin artması yönündeki eğilim, son yıllarda belirgin biçimde yoğunlaşmıştır. Bu eğilim, ülkenin siyasi ve toplumsal yapısını derinden etkileyen önemli bir unsur hâline gelmiştir. İlk olarak 2003 sonrası dönemde kimliğe dayalı siyasi yapılar güçlenmiş ve devlet mekanizmaları içerisinde kurumsallaşmıştır. Bu süreç, etnik ve mezhebî kimliklerin siyasi temsiliyetini artırmış, ancak ulusal bir kimliğin inşasını zorlaştırmıştır. İkinci olarak, Irak Parlamentosu’nda kabul edilen yasaların belirli kimlik gruplarının çıkarlarına hizmet edecek şekilde düzenlenmesi, kimlik siyasetinin yasama süreçleri üzerindeki etkisini ortaya koymaktadır. Üçüncü olarak, kimlik grupları içerisindeki rekabet ve çatışmalar, kimlik siyasetinin yalnızca farklı etnik ve mezhebî topluluklar arasında değil, aynı kimlik grubu içinde de derinleştiğini göstermektedir. Son olarak, bölgede ortaya çıkan krizler ve gerilimler, Irak’taki kimliğe dayalı gerilimleri artıran bir çarpan işlevi görmektedir. Bu durum, kimlik siyasetinin ülkenin siyasi istikrarı açısından büyüyen bir tehdit hâline geldiğini ortaya koymaktadır.
